Sirocco in Jazzclub Nieuw & Diep – Stadshal
Het was een jazzwaardige afsluiting van een wederom prima jazzjaar, afgelopen zaterdagavond in een goed gevulde Stadshal.
Dit laatste concert stond toch vooral in het teken van ritme, van dans. Tenslotte toch de oerbron van deze muziekstijl. Het motto van deze avond was dus: voetjes van de vloer en heen-en-weer- die heupen. Na overdadige kerstdiners even wat pondjes wegwerken. En daar hadden de meesten van de toegestroomde muziekliefhebbers wel trek in, want al bij de eerste klanken van het tienkoppige Sirocco stroomde de dansvloer vol. Deze keer was de ‘casting’ dus geslaagd, want de jongeheren van het orkest wisten uitstekend waarvandaan Abraham de grooves had. De mannen draaiden hun hand niet om voor welk ritme dan ook. Salsa, reggae, funk, Afrikaanse highlife, het werd allemaal overtuigend gespeeld. Ritmisch is het allemaal prima voor elkaar bij deze uit Rotterdam afkomstige band.
Drummer Christopher van Reijckhaert en de percussionist Gio Anastacia leggen een heerlijk gespreid ritmisch bedje neer, adequaat ondersteund door basgitarist Eljo Hendro, gitarist Lukas Kuijpers en klavierman Sebastiaan West.
Daarvoor speelt dan de imposante vierkoppige blazerssectie, met bariton sax, tenorsax, trompet en trombone zijn feestelijke, krachtige chorussen. Want dat blijft toch altijd weer een feest om te zien en vooral te horen: de gemeen laag knorrende bariton, de geil honkende tenor, de knetterende trompet en de laag stompende trombone.
Het gaat bij Sirocco in de eerste plaats om da groove, natuurlijk. Zij willen altijd een feestje bouwen met het publiek, maar ondertussen wordt er ook prima gemusiceerd. Zoals gezegd klonken de blazers prima samen in fraai gearrangeerde chorussen. Er was heel veel ruimte voor solo-exercities van vrijwel alle bandleden.
Sebastian West speelde sterke solo’s met Fender Rhodesklanken uit zijn keyboard en blonk uit met een fantastische salsa-piano uitbarsting a la Chuco Valdes. Eljo Hendro liet ook in solo’s zijn 5-string basgitaar vervaarlijk laag knorren en hoog slappen en gitarist Lucas Kuijpers bouwde zijn solo-escapades smaakvol op tot avontuurlijke hoogtes.
Meest in het oog springend waren uiteraard de bijdragen van de blazers. Trompettist Lourens van der Zwaag liet zich kennen als een prima solist met lekkere felle uithalen in het hoog. Iets minder prominent, maar toch zeer gedegen waren de enkele trombonesolo’s van Guus Hoedeman.
Maar het waren toch vooral de beide rietblazers die de show stalen. Tenorsaxofonist, tevens ‘musical director’ Max van Houtum bleek een echte klasbak, die scheurde, schmierde en honkte dat het een lieve lust was. Voor mij was het muzikale hoogtepunt het lange en spectaculaire duel tussen hem en collega rietblazers Jesse Schildering. Geen ‘tenorbattle’, maar een gevecht tussen de tenor en de bariton, die op punten werd gewonnen door de laatste.
Deze Jesse Schildering was wat mij betreft de revelatie van dit concert, terwijl hij nota bene als invaller speelde voor de verhinderde Italiaanse baritonsaxofonist Enrico D’Addazio. Niet alleen zijn fantastische spel op die grote hoorn, maar ook zijn daarbij passende postuur maakte hem tot de blikvanger van de avond.
Sirocco speelde vooral eigen stukken, de meeste van de hand van medebandleider, componist en arrangeur Ko Kunst, maar ook prima composities van onder meer pianist Sebastian West. Er werd slechts één cover gespeeld, van de hand van Manu Dibango uit Kameroen.
Ko Kunst (‘MC, composer, arranger, hypeman, percussion’) vond ik – qua podiumpresentatie – tekort schieten. Nou ben ik niet zo bekend met het fenomeen ‘MC’ in de hiphop en de daarbij horende functieomschrijving, maar ik had daar toch meer van verwacht. Een Master of Ceremonies mag toch wel wat prominenter de songs introduceren, vind ik, of de solisten nog extra in het zonnetje zetten. Hij rapte slechts in één song en was ook niet overtuigend een aanjager van het feest. Hij lijkt mij nog iets te verlegen op het podium.
Het deed mij even denken aan het gedenkwaardige optreden van het piepjonge Funky Organizers, jaren geleden in Galerie Windkracht 13. Die beschikten over een rapper en MC, die het met slechts 20 bezoekers gevulde Windkracht 13, door zijn tomeloze energie en enthousiasme, in orgastische euforie bracht. Zozeer zelfs, dat deze recensent werd verleid, tot iets dat hij haat: de polonaise! Sirocco verdient beslist meer op dit vlak, want zo af en toe zakte de show wel wat in.
Gelukkig wist de band hun tweede set toch tot een lekker knallend einde te brengen. De dansvloer bleek te klein en zelfs de alleroudsten in de zaal gingen swingend op in een jubelende finale! Laat 2026 maar komen.
